Μια άλλη αρχή για τη νέα χρονιά

Πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα…

Και καλώς την ξεχασμένη ελπίδα για αλλαγή που ξετρύπωσε ενώ την αναβάλλαμε καθημερινά, εδώ και τουλάχιστον μισό χρόνο, συνειδητά. Νιώθουμε μια ευφορία,

μια διαύγεια, ένα ξελάφρωμα — θα έλεγε κανείς — καθώς αφήνουμε πίσω τα παλιά και βαδίζουμε προς τα καινούργια!

Φυσικά, ακολουθεί το μολύβι παρέα με το χαρτί, ώστε να αρχίσει να καταγράφεται η λίστα για το νέο, λαμπρό έτος.

Τι λίστα είναι αυτή άραγε, που μοιάζει να φορά ακόμη τα περιτυλίγματα των χριστουγεννιάτικων δώρων;

Αν σκίσω το περιτύλιγμα — έτσι λίγο διακριτικά — τι θα φανερωθεί;

Ένα μεγάλο «θέλω», γεμάτο θέρμη και ζωντάνια;

Ή ένα απαιτητικό, βαρύ «πρέπει» (που πολύ πιθανόν να μην είναι καν δικό μου);

Μήπως, να ξεκινήσουμε με ένα, δύο, τρία και ούτω καθεξής, και το «ένα» να είναι ένα καλό ξεκαθάρισμα; Με την πρόθεση μας και το χέρι στην καρδιά.

Άστο στην άκρη το τεφτέρι.

Θα ήθελες να επιτρέψεις στην καρδιά σου να εκφραστεί αβίαστα και να είσαι ενεργός ακροατής;

Ακούγεται τολμηρό.

Ίσως εξίσου τολμηρό όσο και οι λίστες με τα μεγάλα «πρέπει», που στο τέλος του Γενάρη θα με γεμίσουν φρούδες ελπίδες και ενοχικές φωνές πως, για μια ακόμη φορά, κάτι δεν κάνω σωστά.(Κι εδώ, μεταξύ μας, υπάρχει μια δόση αλήθειας: αυτή η ενοχή ξέρει καλά πως όσο επικρατεί το «πρέπει», χώρος για την καρδιά δεν επιτρέπεται.)

Παύσε μια στιγμή.

Πάρε μια ανάσα.

Όλος ο χρόνος — κυριολεκτικά — είναι μπροστά σου.

Έπειτα από μια αργή, απολαυστική, ζεστή εκπνοή, ρώτησε τον εαυτό σου:

Τι ΘΕΛΩ

να νιώσω,

να βιώσω,

να δώσω,

να λάβω,

να είμαι;

Κι αν αρχίσει η φωνούλα να ψιθυρίζει,

βάλε τη για δύο λεπτά στη σίγαση και εστίασε στην καρδιά σου.

Τι θέλει αυτή η καρδούλα;

Ακολούθησε την.

Να θυμάσαι: "Το μονοπάτι θα εμφανίζεται πριν από κάθε σου βήμα."

Εμπιστεύσου.